Zo, de drie dagen in Söll zitten er al weer op. Vakantie, gecombineerd met een parcoursverkenning van de Kaisermarathon die op 8 oktober zal plaatsvinden.

Op dinsdag zijn we vertrokken, de weersvoorspellingen zagen er erg gunstig uit. Bij vertrek in Nederland was het rond de 28 graden, en dit was ook zo’n beetje het vooruitzicht voor Söll. En inderdaad, op de dag van aankomst was het behoorlijk warm.

Woensdag, de eerste dag van onze ‘training’ was de hoogst gemeten temperatuur 30 graden. Erg warm, maar naarmate we meer de hoogte ingingen werd het aangenamer.

Het parcours dan: de Kaisermarathon is de eerste helft ‘ziemlich flach’, daarna gaat het flink de hoogte in. Wij hebben besloten om vandaag in te stappen op km-punt 14, bij de cabineliften in Scheffau. Van Rob (de trainer) had ik de GPX gekregen zodat ook mijn Forerunner 310 voorzien was van de route. Tevens stonden langs de route gele borden met daarop de vermelding ‘Kaisermarathon’, en het km-punt. Kon niet misgaan dus. Na een paar kilometer (met overigens al aardig wat vals plat, en al behoorlijk wat zweetdruppels vanwege de warmte) raakte de 310 letterlijk van het pad af. We waren de borden gevolgd, en naar later ook bleek, is de route ten opzichte van 2009 dus gewijzigd. Niet meer langs de golfbaan, maar verder rechtdoor. Hier besloten tot een compromis, even verderop alsnog linksaf gegaan, en alsnog de route van 2009 opgepikt.

Dan het halve marathon punt: deze ligt bij de Hartkaiserbahn (treintje) bij Elmau. Direct hierna ging het al flink omhoog. Ik had mijn hartslagmeter om, en regelmatig zag ik waardes in de 150 verschijnen (ter vergelijk: de waarde waar ik bij mijn lange duurlopen altijd onder probeer te blijven). Best wel heavy sh*t dus. Tot het 27 km punt zou dit zo door gaan, voor nu mochten we even pauzeren en een drankje bij de Rubezahl-Alm. Op de muur van deze Alm vonden we de markering van 23 km. Nog een behoorlijk stukje klimmen te gaan dus. Na deze Alm veel S-paden (veel losse stenen) met af en toe serieuze stijgingen. Pittig, maar afdalers leken het hier nog lastiger te hebben, die moesten flink in de ankers.

Intussen hadden wel al best honger, dus bij de Jägerhutt’n maar weer even pauze. Dit was nog maar het 25 km punt, qua afstand nog niet veel afgelegd sinds de vorige pauze.

Na de lunch zijn we doorgegaan tot het 29 km punt. Zoals gezegd, tot 27 km nog flink stijgen, daarna werd het wat glooiender (lees: kort en steil omhoog, gevolgd door wat langere afdalinkjes). Hierna afgeslagen naar de Brandstadl lift. Bij elkaar ruim 16 km afgelegd.

De volgende dag: stromende regen! Wie zei ook alweer dat het in Söll altijd mooi weer was? En hoe zat het dan met die mooie voorspellingen? Gelukkig hadden we voor dit jaar flink geïnvesteerd in behoorlijk prijzige regenpakken. En dan zal je ze gebruiken ook!

Nu eerst met de bus naar de Brandstadllift gegaan, hier omhoog en zo weer de route opgepikt, waar we gisteren geëindigd waren. Maar dan wel met heel ander weer. Wij waren de enige gekken die überhaupt die lift nog ingingen. Ook onderweg niemand tegengekomen. Niet vreemd met zoveel regen, maar wij hadden een missie.

De route ging nu door in het glooiende van de dag ervoor, tot ongeveer km-punt 32. Daarna ging het vooral naar beneden. Gelukkig niet al te steil, ik verwacht dat hier redelijk door te lopen is. Hier kun je of wat tijd winnen, of al lopende herstellen voor het laatste staartje.

Op km punt 35 zijn we, flink nadruipend een hütte ingegaan, voor een hete choco en apfelstrudel. Ook hier waren we de enige gekken. Een leuk gesprek gehad met het personeel over de marathon, mensen die je erover spreekt zijn erg geïnteresseerd en hebben ook vaak een actieve rol tijdens de marathon, als toeschouwer of als vrijwilliger.

Enigszins opgedroogd en opgewarmd hebben we ons pad vervolgd. Nog steeds zijn we onderweg nog niemand tegengekomen. Intussen werd de regen wel iets minder, waardoor we aan de eindbestemming van deze dag gingen twijfelen. Het oorspronkelijke plan, bij mooi weer, was om de rest van de route, tot en met de Hohe Salve uit te lopen. Maar door de regen wilde we bij Hexenwasser stoppen en dan morgen weer verder.

Bij Hexenwasser (ongeveer 38,5 km) was het inmiddels droog en dus twijfel. Nou ja, die 3,7 km, die konden er ook nog wel even bij. En dus: meteen weer stijgen. Tot het 40 km punt was het nog wel te doen, brede bergpaden en best wel omhoog, maar: te doen. Maar dan: het bergpad ging verder in iets wat als je heel goed keek als paadje bestempeld mocht worden. Eigenlijk was het gewoon weiland, en dan recht omhoog. Het 40 km punt meldde een hoogte van 1290 en we moesten naar 1829!!! Ik kan kort zijn: dit stuk was afzien, en af en toe ook technisch lastig (keien, modder, stronken). Intussen was het ook weer gaan regenen wat ons toch wel tot flink doorzetten pushte.

Het allerlaatste stukje van het parcours was helaas met prikkeldraad afgezet, de laatste 300 meter hebben we over een pad afgelegd, in plaats van de zwarte piste omhoog. Ik vond het wel even prima.

De derde dag begon droog en in de hoop vandaag wel iets van het uitzicht op de Hohe Salve mee te krijgen zijn we weer naar boven gegaan. Helaas, mist was ons deel. Wel grappig om te zien dat er allerlei info over het parcours te vinden was, wat we de dag ervoor over het hoofd hadden gezien. Nu de route naar beneden afgelegd, het laatste stuk, alweer in de regen!

Ik weet wat me te doen staat de komende maanden, trainen, trainen, trainen….