Het is nu precies een week na de marathon, en nog steeds is het een groot gedeelte van de dag (en nacht!) in mijn gedachte. Exact een week geleden om deze tijd stonden we in het startvak (even het tijdsverschil negerend). Eens kijken of ik al die chaotische gedachtenspinsels in een verslag kan gieten…..

Dag 1 – maandag 1 november

Het vertrek stond gepland om 9.30 vanaf de Spartaan. De andere groepen hadden minder geluk, zij moesten zich al om 04.00 melden in Rotterdam om vervolgens via Brussel of Dublin te reizen. Gelukkig konden wij gewoon naar Schiphol. De bus had wat vertraging vanwege de mist, maar het wachten werd beloond met saucijzenbroodjes van onze sponsor, poelier van Dongen.

De reis naar schiphol ging voorspoedig en ook het wachten voor het inchecken duurde voor het gevoel maar heel kort. De oranje jassen die we van Rijnmond reizen hadden gekregen opende echt wel wat deuren, in no time waren we -met voorrang- ingecheckt. De vliegreis van 7,5 uur viel me alles mee, in het vliegtuig (Continental Airlines) was een ruime keuze aan films die in een scherm in de stoel voor je bekeken kon worden. Het uitchecken ging echter iets moeizamer, met name omdat één van de clubgenoten een appeltje het land binnen wilde smokkelen (we noemen geen namen –> startnummer: 50-016). Het hotel (Hampton Inn) was prima, enorme bedden en koffie en thee, fruit en homemade koekjes werden gratis verstrekt. We konden meteen door naar de welkomstborrel in ons clubhuis van de week Cheeseburger in Paradise. Daarna nog even een steak gescoord en naar de Wallmart en dan naar bed, de jetlag sloeg al aardig toe.

Dag 2 – dinsdag 2 november

Op dinsdag moesten we al vroeg uit de veren, want er stond een training gepland om 07.00 uur. Het was best koud, maar een paar graden boven 0. Een korte training afgelegd rond het moerasgebied.

Om 10.00 uur moesten we ons melden bij de bus, op naar een rondvaart op de Hudson. Erg leuk om alvast wat bruggen te bekijken die we zondag zouden moeten bedwingen. De verdere dag was ter vrije besteding. Wat een mensen in de stad, eigenlijk vond ik het eng druk, voor je het weet raak je elkaar kwijt in die mensenmassa.

Dag 3 – woensdag 3 november

Voor woensdag stond er een bezoek aan het vrijheidsbeeld en Ellis Island gepland. De boot stopte eerst bij Ellis Island, daar zijn we niet lang gebleven, want teveel cultuurbarbaar. Daarna naar het vrijheidsbeeld. Behoorlijk wat trappen om bovenin de kroon te komen, ik had toch altijd gedacht dat er gewoon een lift ging In de kroon konden ook echt maar een paar mensen tegelijk staan, van buitenaf lijkt het een stuk groter. Maar erg leuk en mooi uitzicht. Daarna nog naar Ground Zero geweest en gegeten bij Little Italy. De lunch was aan de late kant, om drie uur, en 's avonds waren we zo moe en eigenlijk nog vol dat we het avondeten maar overgeslagen hebben. Een banaan en een appel was wel even voldoende.

Dag 4- donderdag 4 november

De wekker ging al vroeg af (6 uur 20) voor de ochtendtraining om 7 uur. Maar toen we de regen hoorde was de keuze al snel gemaakt, we draaien ons nog wel even om. Geen training dus, maar wel redelijk op tijd aan het ontbijt. Om 10 uur stond de bus alweer klaar, vandaag was het startnummer ophalen. Met enorme tassen aan goodybags, nieuwe schoenen, nieuwe shirts en nog wat kleine hebbedingetjes hebben we de expo weer verlaten. Nog even in de stad wat gegeten en daarna met de bus terug. Om 17.00 uur moesten we weer klaarstaan, want we hadden kaartjes voor (Broadway) het theater. De show was vantevoren zo opgehemeld dat de verwachtingen wellicht iets te hoog waren gespannen. Het was leuk, maar niet zo fantastisch als ik me had voorgesteld. Vrij laat naar bed deze avond.

Dag 5 – vrijdag 5 november

Dag ter vrije besteding. We zijn met Ramona en Marcel naar Brighton Beach geweest, en we hebben de Brooklyn Bridge bewandeld. Op aanraden van een passerende Belg in een Grand Café gegeten, erg lekker. Vervolgens het finishgebied in Central Park verkend. Daarna hadden we nog wilde plannen maar ik zat er zo doorheen dat ik eigenlijk alleen nog maar terug wilde. Nog wel even de Apple Store ingeweest, maar ook meteen weer uitgevlucht -druk,druk,druk- en nog even over Times Square gewandeld. Wat een verlichting, het leek wel dag, terwijl het toch al donker was.

Dag 6 – zaterdag 6 november

De friendshiprun! Een beleving op zich. Van te voren dachten we dat de afstand zo'n 8 km was, dus we zijn gaan wandelen om ons te sparen voor de marathon, maar achteraf bleek dit hooguit 3,5 á 4 km te zijn. Erg leuk met al die nationaliteiten, die allemaal met elkaar op de foto wilden. Fun, fun, fun.

Dag 7- zondag 7 november – de marathon!

Vroeg op, want ontbijt om 6 uur, maar gelukkig was in New York die nacht de wintertijd ingegaan dus de wekker om 5 uur 20 was voor het gevoel een uurtje later. Om kwart over 7 vertrok de bus en iets na achten waren we al in het startgebied. Terwijl onze start pas om 10 uur 40 zou zijn. Van te voren zag ik op tegen die uren wachten, maar wat zijn ze voorbij gevlogen. Eerst onze spullen weggebracht en daarna nog even lekker in het zonnetje gezeten, ik zat bijna weg te doezelen.

Ik stond in het oranje startvak, net als Leo, George, René en Betsy. Leo en George waren we na de start al vrij snel kwijt, die hadden flink de sokken erin. René liep nog in de buurt, en was druk bezig om foto's te maken.

De brug op ging niet erg snel, maar met dat tempo koste het ook niet al te veel energie. Daarna lekker naar beneden, maar uitkijken niet teveel gas te geven.

En na de brug…wat een publiek, wat een aanmoedigingen. Hierbij vergeleken is het publiek in Rotterdam maar stilletjes. Inmiddels waren we René ook kwijt, maar samen met Betsy kon ik een erg prettig tempo blijven lopen, terwijl mijn hartslag zelfs nog aan de lage kant zat.

Volop genoten, vooral de eerste helft. Ik vond zelfs het parcours enorm meevallen, wat nou zwaar parcours, die paar heuveltjes. Wat omhoog gaat, gaat tenslotte ook weer omlaag, toch?

Nou, daar moest ik na 15 miles/25 km toch wel op terugkomen. Dit was het punt van de Queensborough bridge. Dit bleef eeuwig omhoog gaan wat behoorlijk moeite koste want ik ben niet zo'n klimmer. Hier heb ik dus Betsy maar vooruit gestuurd, die had duidelijk minder moeite dan ik. Ik verheugde me al op de afdaling die zou volgen. Maar pech, na een kilometerlange stijging, zat de afdaling er in no-time al weer op, om vervolgens weer over te gaan in een stijging. Ook first Avenue bleef maar stijgen. De tweede helft van het parcours was duidelijk andere koek!

Na 30 km zat ik ineens achter Marcel en Ramona, maar hoewel de afstand maar zo'n 100 meter was kon ik er toch niet bij komen. Na de drankpost zat ik er ineens weer voor en zo zou dit zich de rest van de afstand blijven afwisselen.

De laatste 6 km van het parcours stond het weer rijendik en werden we echt enorm aangemoedigd. Hoewel het erg zwaar was, ook weer veel vals plat, was dit ook wel heel mooi. Omdat de zon laag stond kon je het niet heel goed zien, dat was wel wat jammer.

De finish in Central Park hadden we op vrijdag nog bekeken, en toen schrokken we erg van de pukkel die we in de laatste paar honderd meter moesten overbruggen. Achteraf heb ik daar amper wat van gemerkt. De laatste paar kilometers zijn toch wel voorbij gevlogen voor mijn gevoel. Ik moet zeggen dat het rekenen in mijlen mentaal ook wel erg prettig was ten opzichte van kilometers. De finish dan: in 4:27:51 ruim binnen mijn doel van 4 uur 30, de tijd die je moest lopen om in de New York Times te komen.

Samenvattend: ik denk dat dit een once-in-a-lifetime marathon is. De voorbereidingen met de Spartaan, de reis met een groep van 45 man binnen de groep van 320 man… Een volgende keer kan dit nooit meer overtreffen.

Maar toch, zeg nooit nooit. Toch?