Zo, de drie dagen in Söll zitten er al weer op. Vakantie, gecombineerd met een parcoursverkenning van de Kaisermarathon die op 8 oktober zal plaatsvinden.

Op dinsdag zijn we vertrokken, de weersvoorspellingen zagen er erg gunstig uit. Bij vertrek in Nederland was het rond de 28 graden, en dit was ook zo’n beetje het vooruitzicht voor Söll. En inderdaad, op de dag van aankomst was het behoorlijk warm.

Woensdag, de eerste dag van onze ‘training’ was de hoogst gemeten temperatuur 30 graden. Erg warm, maar naarmate we meer de hoogte ingingen werd het aangenamer.

Het parcours dan: de Kaisermarathon is de eerste helft ‘ziemlich flach’, daarna gaat het flink de hoogte in. Wij hebben besloten om vandaag in te stappen op km-punt 14, bij de cabineliften in Scheffau. Van Rob (de trainer) had ik de GPX gekregen zodat ook mijn Forerunner 310 voorzien was van de route. Tevens stonden langs de route gele borden met daarop de vermelding ‘Kaisermarathon’, en het km-punt. Kon niet misgaan dus. Na een paar kilometer (met overigens al aardig wat vals plat, en al behoorlijk wat zweetdruppels vanwege de warmte) raakte de 310 letterlijk van het pad af. We waren de borden gevolgd, en naar later ook bleek, is de route ten opzichte van 2009 dus gewijzigd. Niet meer langs de golfbaan, maar verder rechtdoor. Hier besloten tot een compromis, even verderop alsnog linksaf gegaan, en alsnog de route van 2009 opgepikt.

Dan het halve marathon punt: deze ligt bij de Hartkaiserbahn (treintje) bij Elmau. Direct hierna ging het al flink omhoog. Ik had mijn hartslagmeter om, en regelmatig zag ik waardes in de 150 verschijnen (ter vergelijk: de waarde waar ik bij mijn lange duurlopen altijd onder probeer te blijven). Best wel heavy sh*t dus. Tot het 27 km punt zou dit zo door gaan, voor nu mochten we even pauzeren en een drankje bij de Rubezahl-Alm. Op de muur van deze Alm vonden we de markering van 23 km. Nog een behoorlijk stukje klimmen te gaan dus. Na deze Alm veel S-paden (veel losse stenen) met af en toe serieuze stijgingen. Pittig, maar afdalers leken het hier nog lastiger te hebben, die moesten flink in de ankers.

Intussen hadden wel al best honger, dus bij de Jägerhutt’n maar weer even pauze. Dit was nog maar het 25 km punt, qua afstand nog niet veel afgelegd sinds de vorige pauze.

Na de lunch zijn we doorgegaan tot het 29 km punt. Zoals gezegd, tot 27 km nog flink stijgen, daarna werd het wat glooiender (lees: kort en steil omhoog, gevolgd door wat langere afdalinkjes). Hierna afgeslagen naar de Brandstadl lift. Bij elkaar ruim 16 km afgelegd.

De volgende dag: stromende regen! Wie zei ook alweer dat het in Söll altijd mooi weer was? En hoe zat het dan met die mooie voorspellingen? Gelukkig hadden we voor dit jaar flink geïnvesteerd in behoorlijk prijzige regenpakken. En dan zal je ze gebruiken ook!

Nu eerst met de bus naar de Brandstadllift gegaan, hier omhoog en zo weer de route opgepikt, waar we gisteren geëindigd waren. Maar dan wel met heel ander weer. Wij waren de enige gekken die überhaupt die lift nog ingingen. Ook onderweg niemand tegengekomen. Niet vreemd met zoveel regen, maar wij hadden een missie.

De route ging nu door in het glooiende van de dag ervoor, tot ongeveer km-punt 32. Daarna ging het vooral naar beneden. Gelukkig niet al te steil, ik verwacht dat hier redelijk door te lopen is. Hier kun je of wat tijd winnen, of al lopende herstellen voor het laatste staartje.

Op km punt 35 zijn we, flink nadruipend een hütte ingegaan, voor een hete choco en apfelstrudel. Ook hier waren we de enige gekken. Een leuk gesprek gehad met het personeel over de marathon, mensen die je erover spreekt zijn erg geïnteresseerd en hebben ook vaak een actieve rol tijdens de marathon, als toeschouwer of als vrijwilliger.

Enigszins opgedroogd en opgewarmd hebben we ons pad vervolgd. Nog steeds zijn we onderweg nog niemand tegengekomen. Intussen werd de regen wel iets minder, waardoor we aan de eindbestemming van deze dag gingen twijfelen. Het oorspronkelijke plan, bij mooi weer, was om de rest van de route, tot en met de Hohe Salve uit te lopen. Maar door de regen wilde we bij Hexenwasser stoppen en dan morgen weer verder.

Bij Hexenwasser (ongeveer 38,5 km) was het inmiddels droog en dus twijfel. Nou ja, die 3,7 km, die konden er ook nog wel even bij. En dus: meteen weer stijgen. Tot het 40 km punt was het nog wel te doen, brede bergpaden en best wel omhoog, maar: te doen. Maar dan: het bergpad ging verder in iets wat als je heel goed keek als paadje bestempeld mocht worden. Eigenlijk was het gewoon weiland, en dan recht omhoog. Het 40 km punt meldde een hoogte van 1290 en we moesten naar 1829!!! Ik kan kort zijn: dit stuk was afzien, en af en toe ook technisch lastig (keien, modder, stronken). Intussen was het ook weer gaan regenen wat ons toch wel tot flink doorzetten pushte.

Het allerlaatste stukje van het parcours was helaas met prikkeldraad afgezet, de laatste 300 meter hebben we over een pad afgelegd, in plaats van de zwarte piste omhoog. Ik vond het wel even prima.

De derde dag begon droog en in de hoop vandaag wel iets van het uitzicht op de Hohe Salve mee te krijgen zijn we weer naar boven gegaan. Helaas, mist was ons deel. Wel grappig om te zien dat er allerlei info over het parcours te vinden was, wat we de dag ervoor over het hoofd hadden gezien. Nu de route naar beneden afgelegd, het laatste stuk, alweer in de regen!

Ik weet wat me te doen staat de komende maanden, trainen, trainen, trainen….

Zo, de drie dagen in Söll zitten er al weer op. Vakantie, gecombineerd met een parcoursverkenning van de Kaisermarathon die op 8 oktober zal plaatsvinden.

Op dinsdag zijn we vertrokken, de weersvoorspellingen zagen er erg gunstig uit. Bij vertrek in Nederland was het rond de 28 graden, en dit was ook zo’n beetje het vooruitzicht voor Söll. En inderdaad, op de dag van aankomst was het behoorlijk warm.

Woensdag, de eerste dag van onze ‘training’ was de hoogst gemeten temperatuur 30 graden. Erg warm, maar naarmate we meer de hoogte ingingen werd het aangenamer.

Het parcours dan: de Kaisermarathon is de eerste helft ‘ziemlich flach’, daarna gaat het flink de hoogte in. Wij hebben besloten om vandaag in te stappen op km-punt 14, bij de cabineliften in Scheffau. Van Rob (de trainer) had ik de GPX gekregen zodat ook mijn Forerunner 310 voorzien was van de route. Tevens stonden langs de route gele borden met daarop de vermelding ‘Kaisermarathon’, en het km-punt. Kon niet misgaan dus. Na een paar kilometer (met overigens al aardig wat vals plat, en al behoorlijk wat zweetdruppels vanwege de warmte) raakte de 310 letterlijk van het pad af. We waren de borden gevolgd, en naar later ook bleek, is de route ten opzichte van 2009 dus gewijzigd. Niet meer langs de golfbaan, maar verder rechtdoor. Hier besloten tot een compromis, even verderop alsnog linksaf gegaan, en alsnog de route van 2009 opgepikt.

Dan het halve marathon punt: deze ligt bij de Hartkaiserbahn (treintje) bij Elmau. Direct hierna ging het al flink omhoog. Ik had mijn hartslagmeter om, en regelmatig zag ik waardes in de 150 verschijnen (ter vergelijk: de waarde waar ik bij mijn lange duurlopen altijd onder probeer te blijven). Best wel heavy sh*t dus. Tot het 27 km punt zou dit zo door gaan, voor nu mochten we even pauzeren en een drankje bij de Rubezahl-Alm. Op de muur van deze Alm vonden we de markering van 23 km. Nog een behoorlijk stukje klimmen te gaan dus. Na deze Alm veel S-paden (veel losse stenen) met af en toe serieuze stijgingen. Pittig, maar afdalers leken het hier nog lastiger te hebben, die moesten flink in de ankers.

Intussen hadden wel al best honger, dus bij de Jägerhutt’n maar weer even pauze. Dit was nog maar het 25 km punt, qua afstand nog niet veel afgelegd sinds de vorige pauze.

Na de lunch zijn we doorgegaan tot het 29 km punt. Zoals gezegd, tot 27 km nog flink stijgen, daarna werd het wat glooiender (lees: kort en steil omhoog, gevolgd door wat langere afdalinkjes). Hierna afgeslagen naar de Brandstadl lift. Bij elkaar ruim 16 km afgelegd.

De volgende dag: stromende regen! Wie zei ook alweer dat het in Söll altijd mooi weer was? En hoe zat het dan met die mooie voorspellingen? Gelukkig hadden we voor dit jaar flink geïnvesteerd in behoorlijk prijzige regenpakken. En dan zal je ze gebruiken ook!

Nu eerst met de bus naar de Brandstadllift gegaan, hier omhoog en zo weer de route opgepikt, waar we gisteren geëindigd waren. Maar dan wel met heel ander weer. Wij waren de enige gekken die überhaupt die lift nog ingingen. Ook onderweg niemand tegengekomen. Niet vreemd met zoveel regen, maar wij hadden een missie.

De route ging nu door in het glooiende van de dag ervoor, tot ongeveer km-punt 32. Daarna ging het vooral naar beneden. Gelukkig niet al te steil, ik verwacht dat hier redelijk door te lopen is. Hier kun je of wat tijd winnen, of al lopende herstellen voor het laatste staartje.

Op km punt 35 zijn we, flink nadruipend een hütte ingegaan, voor een hete choco en apfelstrudel. Ook hier waren we de enige gekken. Een leuk gesprek gehad met het personeel over de marathon, mensen die je erover spreekt zijn erg geïnteresseerd en hebben ook vaak een actieve rol tijdens de marathon, als toeschouwer of als vrijwilliger.

Enigszins opgedroogd en opgewarmd hebben we ons pad vervolgd. Nog steeds zijn we onderweg nog niemand tegengekomen. Intussen werd de regen wel iets minder, waardoor we aan de eindbestemming van deze dag gingen twijfelen. Het oorspronkelijke plan, bij mooi weer, was om de rest van de route, tot en met de Hohe Salve uit te lopen. Maar door de regen wilde we bij Hexenwasser stoppen en dan morgen weer verder.

Bij Hexenwasser (ongeveer 38,5 km) was het inmiddels droog en dus twijfel. Nou ja, die 3,7 km, die konden er ook nog wel even bij. En dus: meteen weer stijgen. Tot het 40 km punt was het nog wel te doen, brede bergpaden en best wel omhoog, maar: te doen. Maar dan: het bergpad ging verder in iets wat als je heel goed keek als paadje bestempeld mocht worden. Eigenlijk was het gewoon weiland, en dan recht omhoog. Het 40 km punt meldde een hoogte van 1290 en we moesten naar 1829!!! Ik kan kort zijn: dit stuk was afzien, en af en toe ook technisch lastig (keien, modder, stronken). Intussen was het ook weer gaan regenen wat ons toch wel tot flink doorzetten pushte.

Het allerlaatste stukje van het parcours was helaas met prikkeldraad afgezet, de laatste 300 meter hebben we over een pad afgelegd, in plaats van de zwarte piste omhoog. Ik vond het wel even prima.

De derde dag begon droog en in de hoop vandaag wel iets van het uitzicht op de Hohe Salve mee te krijgen zijn we weer naar boven gegaan. Helaas, mist was ons deel. Wel grappig om te zien dat er allerlei info over het parcours te vinden was, wat we de dag ervoor over het hoofd hadden gezien. Nu de route naar beneden afgelegd, het laatste stuk, alweer in de regen!

Ik weet wat me te doen staat de komende maanden, trainen, trainen, trainen….

Over mijn achtste marathon (Rotterdam) heb ik helemaal niets geschreven. Niet zo gek, want ik was absoluut niet tevreden. Vorig jaar baalde ik al een beetje van mijn eindtijd van 4u16, nu was ik daar heel tevreden mee geweest. De oorzaak? Geen idee, het was warm, dat wel, maar dat had niet zoveel hoeveel schelen. Wellicht dat de griep 4 weken vantevoren er erger in had gehakt dan gedacht. Uiteindelijk kon ik nog binnen de 4u30 finishen. Nou ja, so be it.

In mijn volgende marathon ga ik deze tijd absoluut niet verbeteren. Sterker nog, ik ga nu al heel zeker weten dat dit mijn slechtste tijd ooit gaat worden. Met een grote groep van de Spartaan gaan we naar Tirol, om precies te zijn, de Tour de Tirol. De Tour de Tirol is een driedaags evenement, waarbij op vrijdagavond een 10 km wedstrijd wordt gehouden, op zaterdag de marathon en op zondag de halve. De echte bikkels doen gewoon alledrie de etappes, ik hou het maar even bij de marathon. De Kaisermarathon vindt plaats op zaterdag 8 oktober in Söll. Voor mij best bijzonder, want de finish is op de Hohe Salve, in de winter een zwarte piste waar ik al eens vanaf ben geskied. Grappig om deze zwarte piste nu van beneden naar boven af te leggen (www.tourdetirol.com)

Hoogteprofiel:

De eerste helft is (voor Oostenrijkse begrippen) 'ziemlich flach', daarna begint het grote afzien: zo'n 800 hoogtemeters stijgen in 8 km. Dan een kilometer of 3 gemeen vals plat, waarna we weer mogen afdalen, 400 meter omlaag in zo'n 6 km. Het toetje is dan die zwarte piste, 700 hoogtemeters in zo'n 3,5 kilometer. Ik heb me laten vertellen dat je hier nog rustig een uurtje voor kan uittrekken. Kortom: ik verheug me erop;)

Mijn komende vakantie zal voor een gedeelte bestaan uit parcoursverkenning. Voordat we naar ons trouwe hotelletje in Gerlos vertrekken gaan we eerst een paar dagen naar Söll, met de bedoeling het parcours in 3 dagen te wandelen, en daarbij veel foto's te maken. Ik hoop dat het me niet al te veel afschrikt.

De verdere voorbereiding laat ik een beetje over mij heen komen. De Spartaan is al twee keer eerder naar deze marathon geweest en er is dus genoeg expertise. Ik ben van plan het trainingsschema zo goed als mogelijk op te volgen.

Bovendien ben ik op dit moment erg met techniek bezig. Ik heb een cursus Chi Running gevolgd in Santpoort (www.loopblessurevrij.nl) en doe om de week nog een sessie bij de techniekgroep om de puntjes op de i te zetten. Ook heb ik een paar Nike Free's aangeschaft (en zelfs nog een paar gewonnen via Losse Veter, maar deze zijn nog onderweg). Ik hoop dit goed op te kunnen bouwen en uiteindelijk op nog minimalistischere schoenen te lopen. Ook al gaat het nog lang niet perfect, ik heb tijdens mijn laatste duurloop van 25 kilometer wel duidelijk verschil gemerkt. Zelfs de laatste kilometers gingen nog erg makkelijk, terwijl ik normaal standaard de laatste 3 kilometer aan het zwoegen ben.

De komende maanden zal er weer meer gepost worden. Ik hoop in ieder geval een mooie fotoreportage van het parcours van de Kaisermarathon (Fred even lief aankijken)….

Over mijn achtste marathon (Rotterdam) heb ik helemaal niets geschreven. Niet zo gek, want ik was absoluut niet tevreden. Vorig jaar baalde ik al een beetje van mijn eindtijd van 4u16, nu was ik daar heel tevreden mee geweest. De oorzaak? Geen idee, het was warm, dat wel, maar dat had niet zoveel hoeveel schelen. Wellicht dat de griep 4 weken vantevoren er erger in had gehakt dan gedacht. Uiteindelijk kon ik nog binnen de 4u30 finishen. Nou ja, so be it.

In mijn volgende marathon ga ik deze tijd absoluut niet verbeteren. Sterker nog, ik ga nu al heel zeker weten dat dit mijn slechtste tijd ooit gaat worden. Met een grote groep van de Spartaan gaan we naar Tirol, om precies te zijn, de Tour de Tirol. De Tour de Tirol is een driedaags evenement, waarbij op vrijdagavond een 10 km wedstrijd wordt gehouden, op zaterdag de marathon en op zondag de halve. De echte bikkels doen gewoon alledrie de etappes, ik hou het maar even bij de marathon. De Kaisermarathon vindt plaats op zaterdag 8 oktober in Söll. Voor mij best bijzonder, want de finish is op de Hohe Salve, in de winter een zwarte piste waar ik al eens vanaf ben geskied. Grappig om deze zwarte piste nu van beneden naar boven af te leggen (www.tourdetirol.com)

Hoogteprofiel:

De eerste helft is (voor Oostenrijkse begrippen) 'ziemlich flach', daarna begint het grote afzien: zo'n 800 hoogtemeters stijgen in 8 km. Dan een kilometer of 3 gemeen vals plat, waarna we weer mogen afdalen, 400 meter omlaag in zo'n 6 km. Het toetje is dan die zwarte piste, 700 hoogtemeters in zo'n 3,5 kilometer. Ik heb me laten vertellen dat je hier nog rustig een uurtje voor kan uittrekken. Kortom: ik verheug me erop;)

Mijn komende vakantie zal voor een gedeelte bestaan uit parcoursverkenning. Voordat we naar ons trouwe hotelletje in Gerlos vertrekken gaan we eerst een paar dagen naar Söll, met de bedoeling het parcours in 3 dagen te wandelen, en daarbij veel foto's te maken. Ik hoop dat het me niet al te veel afschrikt.

De verdere voorbereiding laat ik een beetje over mij heen komen. De Spartaan is al twee keer eerder naar deze marathon geweest en er is dus genoeg expertise. Ik ben van plan het trainingsschema zo goed als mogelijk op te volgen.

Bovendien ben ik op dit moment erg met techniek bezig. Ik heb een cursus Chi Running gevolgd in Santpoort (www.loopblessurevrij.nl) en doe om de week nog een sessie bij de techniekgroep om de puntjes op de i te zetten. Ook heb ik een paar Nike Free's aangeschaft (en zelfs nog een paar gewonnen via Losse Veter, maar deze zijn nog onderweg). Ik hoop dit goed op te kunnen bouwen en uiteindelijk op nog minimalistischere schoenen te lopen. Ook al gaat het nog lang niet perfect, ik heb tijdens mijn laatste duurloop van 25 kilometer wel duidelijk verschil gemerkt. Zelfs de laatste kilometers gingen nog erg makkelijk, terwijl ik normaal standaard de laatste 3 kilometer aan het zwoegen ben.

De komende maanden zal er weer meer gepost worden. Ik hoop in ieder geval een mooie fotoreportage van het parcours van de Kaisermarathon (Fred even lief aankijken)….

Het is nu precies een week na de marathon, en nog steeds is het een groot gedeelte van de dag (en nacht!) in mijn gedachte. Exact een week geleden om deze tijd stonden we in het startvak (even het tijdsverschil negerend). Eens kijken of ik al die chaotische gedachtenspinsels in een verslag kan gieten…..

Dag 1 – maandag 1 november

Het vertrek stond gepland om 9.30 vanaf de Spartaan. De andere groepen hadden minder geluk, zij moesten zich al om 04.00 melden in Rotterdam om vervolgens via Brussel of Dublin te reizen. Gelukkig konden wij gewoon naar Schiphol. De bus had wat vertraging vanwege de mist, maar het wachten werd beloond met saucijzenbroodjes van onze sponsor, poelier van Dongen.

De reis naar schiphol ging voorspoedig en ook het wachten voor het inchecken duurde voor het gevoel maar heel kort. De oranje jassen die we van Rijnmond reizen hadden gekregen opende echt wel wat deuren, in no time waren we -met voorrang- ingecheckt. De vliegreis van 7,5 uur viel me alles mee, in het vliegtuig (Continental Airlines) was een ruime keuze aan films die in een scherm in de stoel voor je bekeken kon worden. Het uitchecken ging echter iets moeizamer, met name omdat één van de clubgenoten een appeltje het land binnen wilde smokkelen (we noemen geen namen –> startnummer: 50-016). Het hotel (Hampton Inn) was prima, enorme bedden en koffie en thee, fruit en homemade koekjes werden gratis verstrekt. We konden meteen door naar de welkomstborrel in ons clubhuis van de week Cheeseburger in Paradise. Daarna nog even een steak gescoord en naar de Wallmart en dan naar bed, de jetlag sloeg al aardig toe.

Dag 2 – dinsdag 2 november

Op dinsdag moesten we al vroeg uit de veren, want er stond een training gepland om 07.00 uur. Het was best koud, maar een paar graden boven 0. Een korte training afgelegd rond het moerasgebied.

Om 10.00 uur moesten we ons melden bij de bus, op naar een rondvaart op de Hudson. Erg leuk om alvast wat bruggen te bekijken die we zondag zouden moeten bedwingen. De verdere dag was ter vrije besteding. Wat een mensen in de stad, eigenlijk vond ik het eng druk, voor je het weet raak je elkaar kwijt in die mensenmassa.

Dag 3 – woensdag 3 november

Voor woensdag stond er een bezoek aan het vrijheidsbeeld en Ellis Island gepland. De boot stopte eerst bij Ellis Island, daar zijn we niet lang gebleven, want teveel cultuurbarbaar. Daarna naar het vrijheidsbeeld. Behoorlijk wat trappen om bovenin de kroon te komen, ik had toch altijd gedacht dat er gewoon een lift ging In de kroon konden ook echt maar een paar mensen tegelijk staan, van buitenaf lijkt het een stuk groter. Maar erg leuk en mooi uitzicht. Daarna nog naar Ground Zero geweest en gegeten bij Little Italy. De lunch was aan de late kant, om drie uur, en 's avonds waren we zo moe en eigenlijk nog vol dat we het avondeten maar overgeslagen hebben. Een banaan en een appel was wel even voldoende.

Dag 4- donderdag 4 november

De wekker ging al vroeg af (6 uur 20) voor de ochtendtraining om 7 uur. Maar toen we de regen hoorde was de keuze al snel gemaakt, we draaien ons nog wel even om. Geen training dus, maar wel redelijk op tijd aan het ontbijt. Om 10 uur stond de bus alweer klaar, vandaag was het startnummer ophalen. Met enorme tassen aan goodybags, nieuwe schoenen, nieuwe shirts en nog wat kleine hebbedingetjes hebben we de expo weer verlaten. Nog even in de stad wat gegeten en daarna met de bus terug. Om 17.00 uur moesten we weer klaarstaan, want we hadden kaartjes voor (Broadway) het theater. De show was vantevoren zo opgehemeld dat de verwachtingen wellicht iets te hoog waren gespannen. Het was leuk, maar niet zo fantastisch als ik me had voorgesteld. Vrij laat naar bed deze avond.

Dag 5 – vrijdag 5 november

Dag ter vrije besteding. We zijn met Ramona en Marcel naar Brighton Beach geweest, en we hebben de Brooklyn Bridge bewandeld. Op aanraden van een passerende Belg in een Grand Café gegeten, erg lekker. Vervolgens het finishgebied in Central Park verkend. Daarna hadden we nog wilde plannen maar ik zat er zo doorheen dat ik eigenlijk alleen nog maar terug wilde. Nog wel even de Apple Store ingeweest, maar ook meteen weer uitgevlucht -druk,druk,druk- en nog even over Times Square gewandeld. Wat een verlichting, het leek wel dag, terwijl het toch al donker was.

Dag 6 – zaterdag 6 november

De friendshiprun! Een beleving op zich. Van te voren dachten we dat de afstand zo'n 8 km was, dus we zijn gaan wandelen om ons te sparen voor de marathon, maar achteraf bleek dit hooguit 3,5 á 4 km te zijn. Erg leuk met al die nationaliteiten, die allemaal met elkaar op de foto wilden. Fun, fun, fun.

Dag 7- zondag 7 november – de marathon!

Vroeg op, want ontbijt om 6 uur, maar gelukkig was in New York die nacht de wintertijd ingegaan dus de wekker om 5 uur 20 was voor het gevoel een uurtje later. Om kwart over 7 vertrok de bus en iets na achten waren we al in het startgebied. Terwijl onze start pas om 10 uur 40 zou zijn. Van te voren zag ik op tegen die uren wachten, maar wat zijn ze voorbij gevlogen. Eerst onze spullen weggebracht en daarna nog even lekker in het zonnetje gezeten, ik zat bijna weg te doezelen.

Ik stond in het oranje startvak, net als Leo, George, René en Betsy. Leo en George waren we na de start al vrij snel kwijt, die hadden flink de sokken erin. René liep nog in de buurt, en was druk bezig om foto's te maken.

De brug op ging niet erg snel, maar met dat tempo koste het ook niet al te veel energie. Daarna lekker naar beneden, maar uitkijken niet teveel gas te geven.

En na de brug…wat een publiek, wat een aanmoedigingen. Hierbij vergeleken is het publiek in Rotterdam maar stilletjes. Inmiddels waren we René ook kwijt, maar samen met Betsy kon ik een erg prettig tempo blijven lopen, terwijl mijn hartslag zelfs nog aan de lage kant zat.

Volop genoten, vooral de eerste helft. Ik vond zelfs het parcours enorm meevallen, wat nou zwaar parcours, die paar heuveltjes. Wat omhoog gaat, gaat tenslotte ook weer omlaag, toch?

Nou, daar moest ik na 15 miles/25 km toch wel op terugkomen. Dit was het punt van de Queensborough bridge. Dit bleef eeuwig omhoog gaan wat behoorlijk moeite koste want ik ben niet zo'n klimmer. Hier heb ik dus Betsy maar vooruit gestuurd, die had duidelijk minder moeite dan ik. Ik verheugde me al op de afdaling die zou volgen. Maar pech, na een kilometerlange stijging, zat de afdaling er in no-time al weer op, om vervolgens weer over te gaan in een stijging. Ook first Avenue bleef maar stijgen. De tweede helft van het parcours was duidelijk andere koek!

Na 30 km zat ik ineens achter Marcel en Ramona, maar hoewel de afstand maar zo'n 100 meter was kon ik er toch niet bij komen. Na de drankpost zat ik er ineens weer voor en zo zou dit zich de rest van de afstand blijven afwisselen.

De laatste 6 km van het parcours stond het weer rijendik en werden we echt enorm aangemoedigd. Hoewel het erg zwaar was, ook weer veel vals plat, was dit ook wel heel mooi. Omdat de zon laag stond kon je het niet heel goed zien, dat was wel wat jammer.

De finish in Central Park hadden we op vrijdag nog bekeken, en toen schrokken we erg van de pukkel die we in de laatste paar honderd meter moesten overbruggen. Achteraf heb ik daar amper wat van gemerkt. De laatste paar kilometers zijn toch wel voorbij gevlogen voor mijn gevoel. Ik moet zeggen dat het rekenen in mijlen mentaal ook wel erg prettig was ten opzichte van kilometers. De finish dan: in 4:27:51 ruim binnen mijn doel van 4 uur 30, de tijd die je moest lopen om in de New York Times te komen.

Samenvattend: ik denk dat dit een once-in-a-lifetime marathon is. De voorbereidingen met de Spartaan, de reis met een groep van 45 man binnen de groep van 320 man… Een volgende keer kan dit nooit meer overtreffen.

Maar toch, zeg nooit nooit. Toch?

New York was overweldigend. Ik ga zeker een verslag schrijven, maar ik weet niet waar te beginnen, ik moet alle indrukken nog even laten bezinken. Fred heeft honderden foto's gemaakt die nog moeten worden uitgesorteerd, laten we daar maar mee gaan beginnen.

Hier alvast de uitslagen:

Beste bloggers,

Het is een tijdje stil geweest, maar we zitten nu 1 dag voor de grote marathon: New York 2010. Vandaag de minimarathon gedaan, de Friendshiprun. Wat een leuke loop. Alle nationaliteiten in een dolle optocht van ongeveer 4 km vanaf het gebouw van de VN naar Central Park. De foto's volgen gauw.

Je kunt ook op de site van Rijnmondreizen kijken. Veel foto's, een dagverslag van Hans van Vliet en het gastenboek. Hierbij de link:

http://www.rijnmond-marathonreizen.nl/index.php

En onze grote vriend is er ook. Wij gaan zeker 2:03:59 lopen

Het begint steeds meer te leven: de New York marathon 2010. Onlangs hebben we van Rijnmond Marathonreizen de uitleg gehad, en op 1 mei mochten we ons kledingpakket in ontvangst nemen. Met een groep lopers zijn we vervolgens bij de sponsors langs gegaan (zie foto’s). Helaas was de groep nog niet helemaal compleet (Rinus waar was je nou?), maar het zag er toch al indrukwekkend uit. Het mooiste waren de reacties van het winkelend publiek toen we dwars door de winkelstraat van Lisse liepen (‘ook niet handig om hier te gaan lopen met zo’n groep’). Ergens in juli beginnen de trainingen. Tot die tijd nog wat wedstrijdjes hier en daar: volgende week in ieder geval de halve van Leiden en op 13 juni gaan we wederom de stoomtramloop in Leiden lopen. 

Foto’s gemaakt door René Faas.

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk ben ik toch teruggevonden in de uitslagen. Ik ben één van de 22 ‘gelukkigen’ waarvan de D-tag niet heeft gewerkt.

Nu, alweer een paar weken na de marathon, kan ik toch wel redelijk tevreden zijn met mijn tijd. Nee, het was bij lange na geen PR (die staat op 4u06), maar waarschijnlijk zat er gewoon niet meer in. Halverweg de wedstrijd zat ik nog op PR niveau, maar ik voelde toen al dat het niet haalbaar zou zijn. De klassieke fout gemaakt: te snel gestart. Vergeleken met mijn PR race liep ik ongeveer dezelfde km-tijden, maar mijn hartslag zat nu beduidend hoger, en daar had ik meer op moeten letten. Wijze les voor de volgende marathon: New York!